يكي بود ... فقط همون يكي نبود ...

آنجا چند مگس کوچک که مشغول شیطنت بودند خواب مرد –که بهترين دوست خرس بود - را بر آشفتند .

پس خرس مهربان برای راحتی و آرامش خاطر او مشغول پراندن آنهاشد...

اما چون دید که یکیشان بسیار سماجت به روی زیبای مرد جنگلی میکند ، او را همانجا روی صورت جنگلی با تخته سنگی بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــزرگ به درک واصل کرد .

 اما قصه خاله خرسه و دوستيش هنوز ادامه دارد ...

بچه ها مواظب باشيد

نُه ماه است که سینه ام را صاف میکنم تا موعد درود بزرگ باز رسد

تا تو را با تمام قدرت در آغوش کشم ، به جوار قلبم ...

تا تو را نفس بکشم ، بو کشم ، احساس کنم  و دست بر تن نحیفت کشم و خویشم را در آعوشت آرام دهم و پناه گیرم میان سینه ات ...

از همان روز که رفتی چشم به راه ِ رفتنت دوختم پی ِ آمدنت ، چشم به راه تو دوختم ، به آسمان ...

این قصه وصل و هجران داستان تازه ای نیست برایم .

این سردی رفتنت ، این زمستان فراقت ، نقش تازه ای نیست روی مرگ احساسم .

و شیدایی آمدنت باران نُوی نیست بر شوره زار خشک سینه ام .

هر بار که می روی ، در دوریت کم کم و آهسته آهسته خشک می شوم ، گویی پیچک ِ عَشَقهء فراقت ، نهال وجودم را در خود میپیچد و سرطان نبودنت چنان دورم میکند از تو که جنازهء شعور شعرهایم را به دست خود غسل می دهم و قلمم به قحطی احساس می رسد و من هر روز بیشتر می پوسم در گورستان تهی از احساس ...

.

.

.

تا نوید ِخوش بوی تو را از خیسی ِ  تِق تِق ِ شیشهء پنجره ام میشنوم ...

تا کودک نو پایت ، بال به دوش ، خاک زمین را می بوسد ...

کودکانت پاکند ، چه زلالند آنها ، کودکانت بسیار ، چه بسیارترند از مرگم ، کودکانت شادند ، آزادند ، می غلطند ، می رقصند ، کودکانت چه بلند می خندند ...

کودکانت باران ، کودکانت رود ، کودکانت دریا...

من آمدنت را می فهمم ، من تو را میفهمم ، پیش از این آمدن خیس سپید ، پیش از این که مردم چتر را بگشایند ... من تو را میفهمم ، من آمدنت را می فهمم ...

فرش سرخ قدمت ، تن ِ عریان من ، من تنم عریان است روز میلاد تو در روی زمین ...

.

.

.

پاییز طلایی من خوش آمدی ...

تو را دوست دارم ...

با تو بزرگ می شوم ...

آنقدر بزرگ که باقی سال ، باید همین سه ماه را بر خویش تکرار کنم و شرح دهم و تفسیر کنم ، تا باور کنم که پاییز مرا در آغوش کشیده ...

من زادهء پاییزم ...واپسین روزهای پاییز ...

رمضانیه

سخت ترن قسمت تحصیلات تکمیلی، صبح ساعت هفت و نیم – که نصف ویندوزت بالا نیومده - از ته صندلی عقب تاکسی تو سربالایی سی و چند درجه ای پای کوه پیاده شدن هستش !

ای وای! ببخشید ! منظورم  جلوی دانشگاهمون هستش .

اینو یه سال ِ میخام بگم یادم میرود همش  هستش ... خوب همش یه سال یادم میره دیگه ، مگه چیه ؟!

هستش ...

بار خدا یا !

هرگز به عشق کورم مگردان ، بگذار با ریسمان عقل ،دستان عاشقی را در بند کشم و از پس دیوانگی هایم عاقلی کنم .

سفر ، حال و هوای سماع داشت،دیوانه وار ، فریادکشان، وجب به وجب ِ حرمین را می دویدم و همچون ققنوس آتش خورده ای از میان ستونها ی مسجد النبی می گذشتم و شراره هایم جز من کسی را نمی سوخت و هر ستون و هر نگاه لهیب آتشم را بلند تر می کرد . از مسجد به روضه ، از روضه به بقیع ، از بقیع به مرغزار ِ گنبد خَضراء ، از باب جبرئیل تا به باب فاطمه و از آنجا به محراب تَحَجُد و باز بالاتر و بالاتر و بالاتر...

گویی قلبم دست در دستان روح و تنم گره کرده بود و سیمرغ وار ، طوفان وار ، آشفته و پریشان میان روضه پرمی کشید و بو می کشید و قد می کشیدم . ذره ذرهء روضه را زندگی کردم . نفس نفس سینه ام عطر حرم گرفت و چشمانم دوختهء ضریح سبز رسول بود...

آه این پرندهء خسته بال، سیمرغ ِ سوختهء طوفان زده میان محراب ملکوتی ِ مطرب مهتاب روی ، دمی که جای گرفت ... سوخت ، سوخت ...سوخت...

زبان به کام نمی چرخد و قلم به دست ...

نمازی که میان محراب سیدالعالمین خوانده باشی ...

اما ای کاش جان همانجا گذارده بودم و سفر تمام نمی شد و این التماسهای هنوز ، روزها ادامه می داشت ...

مدینه صحرای آرامش بودو عشقبازی . سینه به سینهء مدینة الرسول دوخته بودم و با هر اذان همانجا خاک میشدم و با هر نماز آغاز می شدم ...

و دفتر سفر ورق خورد ...

و من هنوز احرام را واژه ای نمی یابم و تا ابد مناسک را ...

حج ، لحظه لحظه اش شعائر است . حج تمامش شعر است و آواز . حاجی که مُحرم شد گویی خُم را سرکشیده است...

دیگر تویی و شیدایی ِ خودت ، دیگر جز سپید نیستی و نمی بینی .

دیگر همه مثل هم اند ، نه! عین هم اند ! عِوَض هم اند ...نه تو ، نه او نه دیگری ...

حاجی که مست شد ، تو می مانی و عربده هایت ، تو می مانی و دیوانگی هایت ، شوریدگی هایت ، دیگر عالم دو رنگ دارد ؛ سپید و سیاه . با نقشی از رنگ طلا ، با ناودانی از جنس طلا...

جام را که سربکشی ، هیچ فرشته ای به گرَدت نمی رسد،زمان می ایستد و تو بجای عقربه های زمان می چرخی .

می چرخی و می چرخی و می چرخی ...

دیگر تو مانده ای و ساقی . به فکر ساغر باش ! چه مانده و دُرد شده ، کهنه و قدیمی ، ابراهیمی ، اسماعیلی ، هاجری ...

لبانت که زمزم را بوسید ، دیگر تمام شد !

دیگر تو گم شده ای ، از خودت ، از تنت ، از خویشتنت ...

زمزم را که نوشیدی بند بندِ کهنگی ِ تنت از هم می پاشد و تو نو می شوی ، تازهء تازه .

تو می شوی روح ...

دیگر پای نداری تا بمانی ، چشم نداری تا ببینی ، دست نداری تا بگیری ، سر نداری تا بدهی...

دیگر همه را داه ای و... از تو هیچ نمانده بجای ...

زمزم که در وجودت رخنه کرد ، سر به پای انداخته و پای به سر گرفته ، میان مروه و صفا ، شوریدگی و بی قراری و هروله و رقص و سماع را مزّه مزّه میکنی .

آه ... این سو ، آن سو ، این سو ، آن سو ...

کجایی تو ؟ تو کجایی ؟

دیگر همهء وجودت می شود تشنهء تشنهء تشنه...

دیگر لبانت عطش ِ دوست را می سوزند ، دیگر چشمانت  حلقهء گیسوی دوست را می جویند .

و تو می شوی و حیرانی . زمین و آسمان شده اند تو ... جز تو نیست میان مروه و صفا ، جز تو در نمی نوردد صفا را به مروه ...

دیگر سر داده ای و دل باخته ای ،بی سر و بی دل و بی جان و بی رمق ، هروله کنان و سوخته و گدازان هاجر را فریاد می زنی ...

آی ! بانوی ابراهیم  ، خاتون کعبه و حج ! کجایی که من ره ، گم کرده ام و نمی دانم که مقصد صفاست یا که مأمن مروه ؟

که خدا کجاست و زمزم چرا سکوت کرده ؟

آه ... هاجر ... هاجر ... هاجر ...

هاجر را می چشی و ضجه هایش را به تکبیر و تسبیح و تهلیل و تسلیم فریاد میزنی و هر سو پی گم شده ات می گردی ...

می شوی نیاز ، می شوی آواز ، می شوی نی ، می زنی مِی ، می شوی عود ، می شوی تار ، می زنی دف ، می زنی کف ...

می شوی دستان ، می شوی بیداد ، می شوی اوج ، می شوی فرود ...

...

به خود که بیایی تشنگی نفست را می گیرد و دست بر گلویت می گزارد و کسی درونت فریاد می زند  ؛ تشنه ام ... زمزم !

بی تاب و تشنه و بی رمق و بی جان ، زمزم را سر می کشی ، بی درنگ جان می گیری و رگهایت لبریز روح می شود و جان به  قلَیَان می آید و دیگر هیچ نمی فهمی ...

باز زمان خسته می شود و می ماند . گوشهایت کرَ می شوند و جز طپش های قلبت که می کوبد به سینه و می شکافد تن و می درد پرده نمی شنوی .گویی تو می روی و حاجیان همه مانده اند .

زمان . توقف کامل !

سکوت . مطلق !

فقط تویی و قلب دیوانه ات که بوی حجاز را شنیده و مجنون وار، شیدا و سرگشته و دیوانه و شوریده عصیان می کند .

و تو !  و تو هم می شوی سکوت ...

تمام مَسعی می شود سکوت ، می شود سکون ، گویی زمین از چرخش افتاده و تنها تویی و عربده و سکوت ...

که نوا می شوی ، که آوا می شوی. . .  

که درد می شوی ، هِجر می شوی ، که می شوی سوز ، می شوی آه ، می شوی التماس ، می شوی ضجه ، می شوی لابه ، می شوی اشک ، می شوی شعله ، می شوی مویه ، می شوی ناله ...

می شوی احساس ، می شوی شعر ، می شوی حافظ  ؛

دلم ز پرده برون شد کجایی ای مطرب     *     بنال ! هان ! که ازین پرده کار ما به نواست

باز می جویی و نمی یابیش ... کجایی تو ؟  تو کجایی ؟   واله و شیدا و سودا زده به انتهای قلبت دستی مکشی ، همان عمق ِ قدیمی ِ کهنهء زنگار گرفته ،    که بر اندامت لرزه بیافتد ، که ناگهان صاعقه می شوی و یاد دوست می کنی و باز می شوی آه و فغان و مست و سرخوش ؛

سرم خوش است و به بانگ بلند می گویم     *     که من نسیم حیات از پیاله می جویم

می شوی ناله و می شوی گلایه ، اما باز یاد حرمت ِ عهدت می کنی و قصد وفایش ، که ؛

در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم     *     سرزنش ها گر کند خار مُغیلان غم مخور

و تو دیگر زخم خورده ای و سوخته ای و نیستی جز خاکستر ، که باز به کعبه حواله ات می دهند پی دوست ...

جمال کعبه عذر رهروان خواهد    *     که جان زنده دلان سوخت در بیابانش

 و باز تو می شوی اهل سماع ِ نوای هو ، که ؛

مطرب چه پرده ساخت که در پردهء سماع     *     بر اهل وجد و حال ، در ِ های و هو ببست

و از ارکان و فوق و تحت و باب و حَجَر ندا سر می دهندت که ؛

در سماع آ ی و ز ِ سَر خرقه برانداز و برقص     *     ورنه با گوشه رو و خرقهء ما در سر گیر

و تو به نجوای نیایش بسملّه می گویی و زمزمه میشوی زیر لب روح که ؛

شاها فلک از بزم تو در رقص و سماع است     *     دست طرب از دامن این زمزمه مگسل

و دو رکعت رکوع که بگذاری و چهار سجده که روی در خاک کِشی ، اجازهء شهادتین می دهندت و بعد تو لایق سلام می شوی بر رسول که ضامن دفتر دوم سفر شده برایت ...

کجاست هم نفسی تا به شرح عرضه دهم     *     که دل چه می کشد از روزگار هجرانش