کسی که نیایش میکند ناراضی است از آنچه که " هست  " و از آنچه که " دارد ".

این یک اعتراض آشکار است به "بودن" و "داشتن" .

کسی که نیایش میکند آنچه دارد و آنچه هست را کافی نمیداند  ،

او عاشق پیشتر و بالا تر رفتن و بزرگتر شدن است .

                                       نیایشگر سرکش است و گستاخ . . .

                                          چه اینکه اغلب به اندک " داشته " و " شده "  قانع میگردند .

نیایش عین طلب ِ اعتراض آمیز است ، طلب از مخزن ِ "  بودن و داشتن  " .

کسی که میخواهد ، می داند که ظرف وجودش از آنچه  "هست و دارد  " گنجایش بیشتری دارد .

نیایشگر بدون شک آگاه تر از سایرین  است و همین امر سبب عصیان اوست .

نیایش اعتراف است به نداشتن ، به عجز ، به ناتوانی . اعتراف رسواگری که

به شکل سرودی غمگین ، آهنگ و ترانه  " تنهایی " نیایشگر را آشکار می سازد .

                                 و

                           نیایشگر عاصی و معترض است و شاکی . . .

                       آری نیایش عصیان است و نیایشگر ، عصیانگر .

            و نماز  بلند ترین فریاد است  . . .

                          -   به یاد نمی آورم کسی را دیده باشم که دلتنگ نباشد –

                                                             برداشتی آزاد از یک جمله . . .

این روزها هم خاکان و هم مرزان من

به نیابت از  " انقلاب نکرده ی شان "  جشن انقلاب دیگران را سرور می ورزند  !

گویا خود مرزی برای گذر کردن ندارند و در مُخَیَلِه شان هم این گمان نمی رود که ؛

                  آیا من نباید انقلابی کنم ؟

                                           یا در خاک خویش ؟ !

                                                                 یا در قلب خویش ؟ !

                              "  سَعيُكُم مَشكُور  " 

در منظر اینان همه چیز نسیه است ؛ عِقاب ، ثواب ، بهشت ، جهنم ، خدا . . .

در حاليكه خود " نقد ، نقد " خريد ميكنند  و  " روز ، روز " خرج بيهودگي ! ! !

حتی اگر معنای تکیه کردن ، کوچکتر بودن باشد و ضعیفتر بودن ! ( ؟؟؟ )

حتی اگر امکان نداشته باشد ، که همزمان که تکیه کرده ای ،

تو نیز جایگاهی مطمئن برای تکیه کردن دیگران باشی ! (؟؟؟)

و حتی اگر تکیه کردن معنای خسته شدن داشته باشد ! (؟؟؟)

من ، خود میخواهم که اراده خویش را به " تکیه کردن " اختصاص دهم . . .

من تجلی ای واقعی تر ، حقیقی تر و ملموس تر از خدا بر زمین نیافته ام مگر " دوست " .

اما به یاد بسپارم ؛

عادت ، رفتار مردان بی اراده و ضعیف است .

چه عادت به تکیه کردن باشد و چه عادت به خدا و عبادت ! . . .

************************************

تو زندگیت به هیچکس تکیه نکن !

 مگه اینکه قطار طلایی فشنگی که دور کمرش پیچیده

و از شونه هاش بالا رفته و از بازوی قدرتمندش به ساعد و مچ دستش سیده رو

دیده باشی .

به هیچکس تکیه نکن

مگه اینکه یه "تفنگدار " باشه . . .

حتی اگه خودش هیچوقت اینو نفهمیده باشه !